Andy Pandy you're my candy

Brain(storm)ing.

2010-08-17T20:21:00.000+03:00

Είναι μερικές φορές που φοβάμαι τον ίδιο μου τον εαυτό. Πραγματικά. Σε τούτη τη ζωή έχω θέμα (για να μην επαναλάβω την λέξη "φοβάμαι" και να δημιουργήσω περισσότερη αρνητικότητα) με τα ύψη, την κλεισούρα και τα γεράματα. Δεν περίμενα λοιπόν να προσθέσω στη λίστα το άτομό μου. Κάνω παύση για να βάλω στο background ένα κομμάτι των Placebo. Αν θες youtube it: "Speak in tongues".

Μάλλον θα αναρωτιέσαι τι εννοώ με την πρώτη πρότασή μου. Αναφέρομαι στο μυαλό (το πιο περίπλοκο και πολύπλοκο "εξάρτημα" του ανθρώπου) και τις σκέψεις που συχνά πυκνά κάνουμε. Δεν σου έτυχε να σκεφτείς κάτι που πολύ απλά δεν ήθελες να σκεφτείς;

Υπάρχει τρόπος να μπλοκάρουμε αυτές τις σκέψεις; Μπα. Το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να ακυρώσεις αυτό που σκέφτηκες, απλά κάνοντας μια καινούρια σκέψη: αυτήν της ακύρωσης. Σκέψου το. Ή μάλλον μην το σκεφτείς.

Άβυσσος το μυαλό. Λαβύρινθος.

Χωρίς λόγια.

2010-08-10T08:07:00.000+03:00

Πόσες φορές κατάφερε ένα κομμάτι (χωρίς λόγια) να σε κάνει να κλάψεις;

Just be yourself, for your sake...

2010-08-04T10:37:00.000+03:00

Πάντα υποστήριζα ότι "to be yourself is all that you can do" αλλά με διαφορετικά λόγια. Συνεπώς, όταν άκουσα για πρώτη φορά το κομμάτι των Audioslave το παζλ συμπληρώθηκε...

Ξέρεις τι θέλω; Θέλω (ναι, θέλω) να προγραμματίσω τον άνθρωπο απ' την αρχή. Θέλω να του αλλάξω τα φώτα! Και μέσα στις πολλές αναπροσαρμογές θέλω να του εμπεδώσω την αυθεντικότητα. Δηλαδή να είναι πάντα ο εαυτός του.

Προσωπικά, κατά ένα 90κατι τις εκατό το πέτυχα. Εσύ;

This is Cyprus (ρε γαμώτο)...

2010-08-03T17:20:00.000+03:00

Τον τελευταίο μήνα ζω ανάμεσα σε μπουλντόζες και ξυπνώ στη μελωδία πολλών βαρεών οχημάτων μαζί. Τις τελευταίες μέρες δυσκολεύομαι να οδηγήσω από το σπίτι στο γραφείο, κι ας βρίσκεται στην ίδια γειτονιά. Τα δευτερόλεπτα κυλούν κι αναρωτιέμαι εάν αξίζει να συνεχίσω το μπλα μπλα. Διότι απλά... This is Cyprus.

Υ.Γ: Δεν πιστεύω να χρειάζεται να μιλήσω για τον αυτοκινητόδρομο και τα προβλήματα που προκύπτουν από τα αναπτυξιακά έργα. ΟΚ! Στο τέλος (όταν προκύψει) τα πράγματα θα είναι much better. Till then όμως;

Inception, παρακολούθησέ το!

2010-07-26T22:03:00.000+03:00

Δεν έχω λόγια. Ειλικρινά. Ούτως ή άλλως ποιος είμαι εγώ να περιγράψω τέτοιο δημιούργημα; Πίστεψέ με δεν υποβαθμίζω τον εαυτό μου, απλώς μετά από το "Inception" στερεύουν οι λέξεις. Χάνεις τα λογικά σου. Μεγάλη παράνοια, σου λέω. Παρακολούθησέ το και θα θυμηθείς. Εξάλλου, 77.866 ψηφοφόροι (μέχρι αυτήν την ώρα στο imdb) δεν μπορούν να κάνουν λάθος!

Υ.Γ: Με την online βαθμολογία τους οι εν λόγω ψηφοφόροι έδωσαν στην ταινία του Christopher Nolan (με πρωταγωνιστή τον απίστευτο Leonardo Di Caprio, αν δεν το ήξερες) το επιβλητικό 9,3 από τα 10. Με αυτό το νούμερο το νέο masterpiece (γιατί περί αυτού πρόκειται) του Εγγλέζου σκηνοθέτη μπήκε σφήνα στην τρίτη θέση του All Time Top 250 (στο imdb), λίγο πιο κάτω από τις θρυλικές ταινίες "The Godfather" και "The Shawshank Redemption". Κι όπως λένε: this is just the beginning...

Ωδή στο Mute

2010-07-21T19:23:00.000+03:00

Είμαι μπερδεμένος. Εδώ δίπλα από αυτή την τελεία πήγα να γράψω τη λέξη "Fuck" αλλά την θεώρησα αχρείαστη, γι' αυτό πάτησα το περιβόητο backspace. Ξέρεις τι μου χρειάζεται; Ένα πληκτρολόγιο ή ένα τηλεχειριστήριο, όπως εκείνο που κρατούσε ο Adam Sandler στο μέτριο "Click" του 2006.

Δεν θέλω πολλά κουμπιά. Το "pause", το "backspace", το "delete" και το "mute". Ιδίως το τελευταίο είναι must! Στην πρώτη μαλακία, με ένα κλικ θα ξεμπερδεύω. Τι πιο τέλειο! Μην σκέφτεσαι περίεργα. Πίστεψέ με είμαι καλός ακροατής. Δυστυχώς όμως μερικοί άνθρωποι είναι με την ιδέα ότι μπορούν να μιλούν ασύστολα, αόριστα και αδιευκρίνιστα.

Βεβαίως σε τέτοιες περιπτώσεις απλά κουνάς το κεφάλι. Στην πορεία μπορείς να κάνεις χρήση και το "delete". Δόξα τω Θεώ ήμαστε αυτόνομα όντα και ευτυχώς έχουμε το δικαίωμα να λειτουργούμε κατά βούληση. Το "pause" λέω να το πατήσω στην επόμενη στιγμή ευτυχίας. Ξέρεις, για να παρατείνω την διάρκεια.

Παίρνω μια βαθιά ανάσα και συνεχίζω επαναλαμβάνοντας τις πρώτες λέξεις: είμαι μπερδεμένος. Κι αυτό διότι έχω πάρα πολλά στο μυαλό μου που θέλω να εκφράσω και δεν ξέρω από πού να αρχίσω; Κλισέ αλλά this is how I feel.

Λοιπόν λοιπόν! Θα σου μιλήσω για τους παππούδες μου και θα σε αφήσω να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα. Αν θες μπορείς να τους δώσεις σάρκα και οστά λίγο πιο κάτω...

Τις προάλλες που λες κυκλοφορήσαμε στην Αγγλία με την οικογένεια (including τους grandparents της μαμάς). Λίγο πολύ γνωρίζω της απόψεις του παππού και συνεπώς δεν ξαφνιάστηκα όταν σχολίασε κάποιον που απλώς είχε μακρύ μαλλί. Συγκεκριμένα δήλωσε: "πέρκει να σιέρεται η μάνα του που έκαμε γιο". Θεϊκή και πολυσύχναστη ατάκα!

Προχθές έκανα μια βόλτα από το σπίτι του άλλου του παππού, ο οποίος σημειωτέο είναι πολύ μεγάλος φαν της τηλεόρασης, των ειδήσεων και των μπλα μπλα σόου. Σε ανύποπτο χρόνο μας ενημέρωσε ότι η κυβέρνηση της Αργεντινής νομιμοποίησε τους γάμους ανάμεσα στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια, γεγονός που τον βρίσκει απόλυτα εντάξει!

Ιδού κυρίες και κύριοι η δήλωση του 75χρονου Άντυ (the original): "Εν δικαίωμα τους να κάμνουν ότι θέλουν! Τι μας κόφτει εμάς; Μα νομίζω έσιη αλλό μια χώρα που εν έτσι". Ναι παππούλη μου είναι η Ολλανδία (βλέπε Amsterdam), όπως και μερικές άλλες χώρες του κόσμου. Η τελευταία του κουβέντα ήταν ακόμα πιο wow: "Αφού οι άνδρωποι εν τα βρίσκουν με τες γυναίτζιες, ας δοκιμάσουν με τους ανδρώπους".

Ο Άντυ BTW (By The Way) έζησε και μεγάλωσε στην Αγγλία. Λες να παίζει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του προσωπικού του χαρακτήρα; Λες; Δώσε έμφαση στην λέξη πριν από το "του". Διότι δυστυχώς σε αυτή τη χώρα ότι μας σερβίρουν (για να μην γίνω αισχρός) το τρώμε μετά μανίας.

Σε κάποια φάση το χωνεύουμε. Ακολούθως κάνουμε κοιλιά. Κι όμως συνεχίζουμε να τρώμε ένα κάρο μαλακίες. Εξάλλου surprise surprise η Κύπρος (μας) βρίσκεται στην πρώτη θέση της κατηγορίας "παχυσαρκία". Mute, σου λέω. MUTE!

All The Lovers, indeed!

2010-07-09T17:44:00.000+03:00

Όταν άκουσα το νέο single της Kylie στο ραδιόφωνο η αντίδραση μου ήταν: "OK! Not bad". Όταν όμως παρακολούθησα το βίντεο κλιπ (στο NRG Music TV) ξαφνικά αποφάσισα όταν είναι και γαμώ τα κομμάτια!

Ξεκάθαρα οι λέξεις έχουν απεριόριστη δύναμη. Γι' αυτό και μετά από μια λογομαχία (εάν δεν μας διακατέχει ο απόλυτος εγωισμός) ζητάμε συγγνώμη και κατανόηση. Η εικόνα όμως αντιστοιχεί με χίλιες λέξεις (κλισέ αλλά σωστό).

Στην προκειμένη περίπτωση ο 37χρονος Joseph Kahn κατάφερε να δημιουργήσει ένα βίντεο κλιπ που με την πρώτη ματιά σου κεντρίζει το ενδιαφέρον. Μέσα σε 3 λεπτά και 16 δευτερόλεπτα σου αλλάζει τα φώτα! Σου δημιουργεί σωρεία συναισθημάτων, ανάλογα πάντα με την ιδιοσυγκρασία του καθενός ξεχωριστά.

Εν ολίγοις ο ταλαντούχος σκηνοθέτης από το Τέξας μετέτρεψε τις λέξεις σε εικόνα, παρουσιάζοντάς μας στην κυριολεξία "all the lovers". Και τους μεν και τους δε. Παρένθεση, δεν μου αρέσει να κατηγοριοποιώ τους ανθρώπους αλλά δυστυχώς κάποιοι κάπου κάποτε αποφάσισαν να μας "ταμπελώσουν".

Διαβάζω λοιπόν την περιγραφή της Wikipedia και μαθαίνω ότι η Kylie επέλεξε τον κύριο kahn για να δώσει στο βίντεο ένα φρέσκο - καινούριο συναίσθημα. Κάτι το οποίο βεβαίως κατάφερε και με το παραπάνω, εφαρμόζοντας το σκεπτικό του flash mob. Τι είναι αυτό; Google it! Όλα εγώ θα στα λέω;

Bon Appetit!

2010-07-08T11:45:00.002+03:00

Λένε ότι η εκδίκηση είναι πιάτο που τρώγεται κρύο. Enjoy! Σημείωση: δεν τα βάζω με κάποιον συγκεκριμένα. Ούτε έχω σκοπό να εκδικηθώ κάποιον συγκεκριμένα. Το θέμα που προκύπτει όμως, αφορά κάποιους συγκεκριμένους που παρουσιάζονται έτσι αλλά συμπεριφέρονται γιουβέτσι. Καλή όρεξη παιδιά.

Χωρίς τίτλο

2010-07-07T18:39:00.002+03:00

Βαριέμαι αφάνταστα τους πατριώτες. Τους δήθεν πατριώτες. Διότι το να είσαι πατριώτης "θέλει αρετή και τόλμη", όπως ακριβώς και η ελευθερία. Έχουμε ελευθερία; "Ναι", θα μου πεις. Ζούμε σε δημοκρατικό κράτος. "Όχι", θα μου απαντήσει ένας άλλος. Το νησί μας είναι χωρισμένο στα δύο. Και φυσικά στο καπάκι θα ξεστομίσει κάποιος τρίτος την περιβόητη ατάκα "Δεν Ξεχνώ και Αγωνίζομαι".

Το "Δεν ξεχνώ" το είδα τις προάλλες σε ένα αυτοκίνητο. Ήταν ξεθωριασμένο, όπως και η πραγματικότητα. Η αλήθεια να λέγεται το θέμα που προσπαθώ να περιγράψω είναι τεράστιο και χιλιοειπωμένο. Είμαι σίγουρος ότι προέκυψαν αμέτρητες κοκορομαχίες, ακόμα και στη δική σου την παρέα. Δε λέει να τσακωθούμε.

Με ενοχλεί όμως ρε γαμώτο. Με ενοχλεί να ακούω και να βλέπω ανθρώπους που εκδηλώνουν την αντίστασή τους δυο φορές τον χρόνο, να έχουν άποψη και να "καταδικάζουν" την επικείμενη επίσκεψη της κυρίας Λόπεζ στην κατεχόμενη Κερύνεια.

Αφού με εξαίρεση τις μανάδες των αγνοουμένων και μερικούς άλλους που αγωνίζονται σχεδόν καθημερινά για τα δικαιώματά μας, οι υπόλοιποι (συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου) ζούμε και βασιλεύουμε. Δεν ασχολούμαστε.

Αντιθέτως! Άμα λάχει πηγαίνουμε στα καζίνο και φυσικά βολτάρουμε στα μαγαζιά για να βρούμε φτηνές απομιμήσεις γνωστών οίκων (βλέπε, polo φανέλες με αλογάκι). Έλεος ρε φίλε. Τουλάχιστον μην μιλάς.

Υ.Γ: Όταν ο ηγέτης του ΔΗΣΥ (με τον οποίο δεν έχω κάτι) αναγνωρίζει τον Πρόεδρο του ψευδοκράτους και τρώει και πίνει οικογενειακώς μαζί του, για ποιο λόγο να επικρίνω την οποιαδήποτε Λόπεζ που αν μην τι άλλο έρχεται για δουλειά;

Η Ευτυχία είναι αυτό...

2010-07-06T06:48:00.000+03:00

Μόλις επέστρεψα από το blog μιας φίλης που "τρέχει με τακούνια", όπου ανακάλυψα αυτό το υπέροχο τραγούδι. Ντροπή μου που δεν το ήξερα. Πάλι καλά που γνωρίζω τον Καλλιτέχνη. Ξέρεις τι; Από σήμερα λέω να δίνω περισσότερη έμφαση σε αυτά που αξίζουν, απλά ξεκινώντας την λέξη με κεφαλαίο γράμμα.

Δεν πιστεύω να έκανα την σπουδαία ανακάλυψη, καθώς το εν λόγω σκεπτικό εφαρμόζεται ήδη για σπουδαίες προσωπικότητες όπως ο Πρόεδρος, ο Πάπας και ο Αρχιεπίσκοπος. Βεβαίως, τις περισσότερες φορές σε μερικούς από αυτούς θα έπρεπε να αναφερόμαστε με το μικρότερο πιθανό font και μάλιστα με διακριτική γραφή. ~~Κάπως έτσι!~~

Από σήμερα λοιπόν λέω να Αλλάξω. Να γίνω πιο Επιλεκτικός. Να σκοτίζομαι λιγότερο. Πού θα πάει; Κάποτε θα φθάσω στην Απόλυτη Ευτυχία. Ναι ρε! Δεν θα περάσει το δικό σου. Θα φροντίσω να είναι όλα στην εντέλεια. Διότι με ενδιαφέρει να ζήσω στον Επίγειο Παράδεισο. Στη μετ αθάνατο ζωή βλέπουμε και πράττουμε...

Ταράμ!!!

2010-07-06T01:14:00.001+03:00

Μου πήρε αρκετό καιρό αλλά επέστρεψα. Κάτσε όμως να σου περιγράψω το σκηνικό. Λίγο πριν αποφασίσω να μπω και πάλι στο blog μου παρακολουθούσα μια ταινία στην LTV. Μια εγγλέζικη ταινία πολιτικού περιεχομένου, που τελικά βρήκα αδιάφορη. Δε λεω καλή η παραγωγή του HBO και του BBC αλλά αυτές τις μέρες η εν λόγω κατηγορία δεν είναι στη λίστα με τα ενδιαφέροντά μου.

Ετοιμάζομαι λοιπόν για "νέα ανάρτηση" και τσουπ (!) σκάει η θεϊκή ατάκα: "η ταινία που ακολουθεί είναι έντονου ερωτικού περιεχομένου". Δεν χρειάζεται να σπαταλήσω πολλές λέξεις και γραμμές. Απλώς αναρωτιέμαι πού στο καλό βρίσκει κανείς τον ερωτισμό σε μια ταινία αηδία, όπου στην πρώτη της κουβέντα η πεντάμορφη ζητά από τον φαλακρό τύπο με τα τατουάζ να της χώσει τα δάκτυλά του;

Αλλάξτε το ρε! Μιλήστε ευθαίως: η μαλακία που ακολουθεί είναι έντονου σεξουαλικού περιεχομένου. Καλά η συνέχεια είναι απίστευτη. Ξαφνικά στο στόρι (ποιο;) εμφανίστηκαν Κινέζες που σε πρώτη φάση παίζουν μεταξύ τους. Είναι, βλέπεις, το όνειρο κάθε άντρα. Στην προκειμένη περίπτωση μάλιστα είναι δύο σε ένα, μιλώντας πάντα για τους Κύπριους φαν του αθλήματος. Χίλιες φορές asexual. Την κλείνω. Καλό βράδυ και... όνειρα σεξουαλικά.

Υ.Γ: Ξέχασα να αναφέρω ότι η καταχώρηση που μόλις διάβασες "είναι έντονου ερωτικού περιεχομένου". My bad!

Σύντομα και πάλι κοντά σας...

2009-11-22T10:42:00.000+02:00

Στο μυαλό του Άντυ (εν έτει 2006)

2009-11-03T15:20:00.001+02:00

Χθες αγόρασα καινούριο φορητό σκληρό δίσκο και στη μεταφορά των δεδομένων ανακάλυψα το πιο κάτω κείμενο, το οποίο αποφάσισα να δημοσιεύσω (για πρώτη φορά) αυτούσιο.

Τροφοδοτήστε τον εγκέφαλο με μικρές αλλά σημαντικές λεπτομέρειες. Όπως το κορμί χρειάζεται τροφή, έτσι και το μυαλό χρειάζεται μορφή. Αισθάνεται την ανάγκη να μεγαλώσει, να επεκταθεί και να ενηλικιωθεί.

Δεν έχει σημασία η πληροφορία. Φτάνει να είναι επί της ουσίας.

Διαβάστε για τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, για το πρώτο Μουντιάλ, για την πρώτη επανάσταση και το πρώτο ταξίδι στο διάστημα.

Ενημερωθείτε για την ασθένεια του καρκίνου, για τις θρεπτικές ουσίες του μοσχαριού και τις ιδιότητες του πορτοκαλιού.

Μάθετε τα πάντα για τη ζωή του Michael Jackson, για τη θεωρία του Αϊνστάιν και τους πίνακες του Πικάσο.

Ανακαλύψτε τα μυστικά του Κώδικα Ντα Βίντσι αλλά και τα αντίστοιχα του Χίτλερ. Βρείτε τον τρόπο να αλλάζετε ρεζέρβες, όπως επίσης σερβιέτες.

Βγείτε από το περιθώριο. Δείτε τα πάντα από το τηλεσκόπιο. Αρπάξτε το στηθοσκόπιο κι ακολουθήστε τους κτύπους της καρδιάς σας.

Η αλήθεια κρύβεται στο κρανίο σας. Το σημαντικότερο εξάρτημα στο κορμί σας. Διαβάστε τις οδηγίες χρήσης και κάντε του κεφαλιού σας...

Ανδρέας Παναγιώτου

01 Μαΐου 2006 04:39

Καθολικής α’ Επιστολής Άντυ Παναγιώτου το ανάγνωσμα

2009-10-27T08:54:00.000+02:00

Διπλοπροσωπία το θέμα μας. Υποκριτική ο υπότιτλος. Πολλά άλλα επίθετα και λέξεις η πρώτη παράγραφος. Αχρείαστη η συνέχεια. Δεν υπάρχει Θεός για να σε κρίνει. Μονάχα η συνείδησή σου...

Εξ φάχτορ μάνα μου.

2009-10-13T01:06:00.000+03:00

Προσπαθώ να καταλάβω αλλά μου είναι αδύνατο. Καταβάλω κάθε δυνατή προσπάθεια να κατανοήσω αλλά τζίφος. Ε! Δεν μπορώ ρε γαμώτο να αντιληφθώ το σκεπτικό όλων αυτών των πραγματικά ατάλαντων φρούτων που «δοκιμάζουν την τύχη τους» στο X Factor.

Σοβαρά, δεν είναι αστείο πια. Η συμμετοχή τους δεν μου προκαλεί γέλιο. Αντιθέτως, νοιώθω ντροπή. Συναίσθημα που κανονικά θα έπρεπε να τους στοιχειώνει για μέρες, για να μην πω μήνες και διαβαστώ υπερβολικός. Παύση. Η audition στην Κύπρο συνεχίζεται.

ΟΚ. Διαφημίσεις. Πίσω στην κουβέντα μας. Για να είμαι ειλικρινής βαρέθηκα. Λέω να πατήσω το στοπ. Πόσο να αντέξει ο εγκέφαλός μου; Κάτι τελευταίο. Εντάξει, καταλαβαίνω. Όλοι θέλουν μερικά λεπτά δημοσιότητας. Γιατί όμως πλασάρεις τον εαυτό σου; Γιατί τον βγάζεις στην «πιάτσα»; Γιατί τον γελοιοποιείς; Αφού το ξέρεις πως δεν έχεις υπόθεση.

Δεν πειράζει. Κάνεις νούμερα στο κανάλι. Για την καρκιάν τζιαι την αγκάλην σου…

Greetings from earth.

2009-10-08T01:20:00.000+03:00

hello. goodbye. have a nice life.

Up-Date.

2009-10-03T12:02:00.001+03:00

Μου ζήτησες update και σκέφτηκα «why not?». «Έλα ρε, τι κάνεις;», με ρωτάς. Πριν καν τελειώσεις την πρότασή σου σκάει η γνωστή απάντηση: «Καλά, εσύ;». «Καλά ρε, τι νέα;».

Αυτόματα ο εγκέφαλος δίνει διαταγή στο στόμα και αυτό με τη σειρά του δίνει φωνή στις λέξεις. «Μα τι νέα, τα ίδια ρε, εσύ;». Σημείωσε ότι το «ρε» είναι must και δεν το αλλάζουμε με τίποτα.

Η κουβέντα συνεχίζεται: «Same old (ξέρεις, δεν γίνεται να μην ρίξεις το αγγλικό σου) ρε φιλούι μου. Κι αφού προφανώς όλα βαίνουν καλώς, χωρίς δεύτερη σκέψη σου απαντώ: «Άντε ρε να κανονίσουμε να πάμε για καφέ». «Σίγουρα», μου λες και ο καθένας τραβά τον δρόμο του.

Πόσες φορές σου έτυχε η πιο πάνω συζήτηση; Τυπικά λόγια, ακόμα πιο τυπικές απαντήσεις και εξίσου τυπικές υποσχέσεις για συνάντηση. Γιατί;

FYR = For Your Reference

2009-09-29T19:29:00.003+03:00

Δεν σε ξέχασα. Εδώ είμαι. Απλώς έχω τόσα πολλά στο μυαλό μου (έχω πάθει υπερφόρτωση ένα πράμα) και δεν ξέρω με τι να καταπιαστώ.

Σήμερα φιλοξενήθηκα στο χαζοκούτι και με τον πρώτο καλεσμένο συζητήσαμε για την αϋπνία. Καλή φάση. Όχι δεν θα στα πρήξω επί του θέματος. Αλλού θα το πάω.

Θετικές σκέψεις! Μάλιστα κυρία παύλα κύριέ μου. Αυτό είναι το ζητούμενο. Διότι ξέρεις τι κάνουμε οι μαλάκες, γεμίζουμε το μυαλό μας με ένα σωρό αηδίες και μετά ζητάμε και τα ρέστα.

Θα μου πεις «πολλές φορές επηρεαζόμαστε από τους τριγύρω αλλά και τις καταστάσεις». Ε, ναι! Αυτό είναι το πρόβλημα. Είσαι ή δεν είσαι ο άνθρωπος με το τηλεχειριστήριο;

Δεν πα να είναι ο έρωτάς σου -ο άνθρωπος με τον οποίο θα μοιραστείς το υπόλοιπο της ζωής σου- εσύ είσαι εσύ. Και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αφήσεις τον οποιονδήποτε να αποκτήσει τον έλεγχο.

Άρα, πού καταλήγουμε;

1^ον Προσπαθούμε να κρατάμε στο μυαλό μας θετικές σκέψεις.

2^ον Αποφεύγουμε ασήμαντες μπαρούφες και διατηρούμε τον εγκέφαλό μας καθαρό.

3^ον Μπορεί να δώσουμε το κλειδί της καρδιάς αλλά ποτέ και εννοώ ποτέ δεν δίνουμε το τηλεχειριστήριό μας.

Με αυτά κι αυτά καλό υπόλοιπο της ζωή μας. Οτιδήποτε χρειαστείς, εδώ είμαι.

Please "feel" in the blank (_____):

2009-09-13T17:36:00.002+03:00

Πώς γεμίζεις το κενό; Ψάχνεις αριστερά; Δεξιά; Στο internet; Ή μήπως ξυπνάς μια καλή πρωία και αντιλαμβάνεσαι ότι το σχεδόν διπλό κρεβάτι φιλοξενεί πλέον δυο κορμιά;

Μεγάλο το κενό. Δεν λεω η δουλειά (κτύπα ξύλο ή αν προτιμάς άγγιξέ το, ο καθένας με τα γούστα του) είναι μια χαρά. Φυσικό επακόλουθο να υπάρχουν και τα ανάλογα εισοδήματα, στη δική μου τουλάχιστο περίπτωση.

Το health bar μου (κτύπα και πάλι ξύλο, για την ακρίβεια βάρεσέ το δυνατά) είναι στο 100%. Τώρα που το σκέφτομαι πρέπει να φτιάξω τα δόντια μου αλλά ΟΚ η «μπάρα υγείας» δεν περιλαμβάνει την σιαγόνα μου.

Όλα λοιπόν βαίνουν καλώς. Όλα εκτός από το πιο βασικό. Αυτό για την ακρίβεια δεν περιλαμβάνεται στο «όλα». Είναι τα πάντα. Το δοκίμασα βεβαίως και φυσιολογικά μου άφησε μια γλυκόπικρη γεύση. Τη μια έτσι την άλλη γιουβέτσι.

Anyway, χέστο παρελθόν. Who gives a shit. Κάτσε φίλε μου. Δεν σου ‘πα να το διαγράψεις. Αυτό το τραγουδά η Βίσση. Απλά, παραμέρισέ το και δες μπροστά. ΟΚ αυτό το αντιλαμβάνομαι. Πώς στο καλό όμως θα προχωρήσω; Πέρασαν 7 μήνες, μπορεί και περισσότερο.

Ναι, κυκλοφορώ. Τα περισσότερα βράδια μάλιστα είμαι πρώτο τραπέζι πίστα. Φάτσα - βιτρίνα. Η κοινωνικότητά μου αγγίζει το 85%. Μπορώ και να φλερτάρω. Το γράφει στο κουτί συναρμολόγησης.

Αρνητικός δεν είμαι. Η αγαμία όμως καλά κρατεί. Να βγω να το φωνάξω; Δεν είμαι για ελεημοσύνες. Άρα; Πώς γεμίζω το κενό; Θα δείξει ο χρόνος, ε; Έλα όμως που ο χρόνος δεν έχει τον χρόνο...

Όταν ο Άντυ συνάντησε... εσένα.

2009-09-09T20:03:00.001+03:00

Είμαι εδώ. Κι εσύ αλλού. Ωραία. Βρισκόμαστε στο πρώτο στάδιο επικοινωνίας. "Γεια σου, τι κάνεις;". "Καλά, εσύ;". "Μια χαρά, δόξα τω θεώ". "Είμαι ο Άντυ Παναγιώτου, εσύ πώς ονομάζεσαι;".

Υ.Γ: Αναμένω να μου γράψεις πιο κάτω το όνομά σου, ναι;